18-10-06

Hoofdstuk III - Deel II - Dag 2


De zon is opnieuw aanwezig en mijn gedachten dwalen af. Een lekkere pint, op het zonnig terras. Dat zie ik wel zitten. Ik pak een witte kom en vul hem met melk. De kat hoort het en komt strekkend overeind. Ikzelf eet morgens altijd boterwafels. Soms met confituur, soms met chocolade. Het is het enige wat ik de laatste weken eet als ik thuis ben.

"Kijk je nog?", vraagt ze terwijl ze aan mijn confituurpot friemelt.
Ik, die mij nog niet onmiddellijk bewust ben van haar aanwezigheid, neem mijn telefoontje en open de berichtenbox.

'Hoi,
hopelijk stoor ik niet. Ik heb jouw nummer gekregen van je vriend. Bel mij eens, X.'


"Wanneer heeft hij je mijn nummer gegeven?", vroeg ik haar.
"Toen je wegging." Haar betoverende ogen hadden nog steeds niet aan kracht verloren.
"Bel je mij?" Toen stond ze op en verdween ze door de keukendeur.
"M...Misschien.", stamelde ik.

Zij werd verpulverd door de zonnestralen die de stofdeeltjes lieten dansen in de hal. Het was opvallend mooi weer de laatste dagen. Ik kan mij niet herinneren dat ik eind oktober nog op terras zat. De poes was ondertussen voldaan. Ze lag te ronken op de stoel die dienst doet als zetel in mijn woonkamer. Iets verder staat een PS2 en een XBOX naast het Tv-toestel. Ik heb geen kabelaansluiting, maar zonder games zou ik niet kunnen leven. Op zo'n gebied kan je dat toestel beschouwen als een noodzakelijk kwaad.

De badkamer lag er vuil bij. Ik dacht er even aan om deze namiddag enkele uren nuttig te besteden aan het poetsen van deze vuilnisbelt. Het zou natuurlijk compleet nutteloos zijn, want binnen dit en een week zou alles opnieuw vuil liggen. Anderzijds, als ik Ynka bel. En ze beland vroeg of laat in mijn bed. Tja, dan is een propere badkamer toch een must. Tenzij ik natuurlijk tussen haar lakens beland. Die tweede optie leek mij leuker en mijn impulsiviteit werd verdrongen en maakte plaats voor de luie mantel die al dagenlang over mijn schouders lag.

Ik sta er niet altijd bij stil, als je als een lome zak door het leven slentert doe je dat meestal niet, en ook nu was de gedachte nog geen angst. Als ik mij vragen stel doe ik dat meestal te laat. Ondertussen stond het Tv-toestel aan en had ik een controller in mijn hand. Toen ik jong was - dat ben ik al lang niet meer - noemde iedereen dit een bakje. Als opvoedkundige idealist had ik mijzelf er toen van overtuigd om iedere klant die vroeg achter ‘een 'bakje' om die spelletjes te spelen’ een deskundige oorveeg te geven en hun te benadrukken dat men zo iets weldegelijk een controller noemt. Het is er echter nooit van gekomen. Mijn baas liet mij niet toe om klanten te slaan en omdat ik dit vond getuigen van weinig respect ten opzichte van de game cultuur heb ik na een week of twee ontslag genomen. Het was trouwens geen fijn mens, die baas van toen.

In de keuken rinkelde mijn telefoon opnieuw. Ik rende – mijn enige inspanning van de dag – en nam op.

11:49 Gepost door Grijs in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schaduwboek |  Facebook |