29-09-06

Hoofdstuk III - Deel I - Dag 2


Daar lag zij. Een rust die angstwekkend rond jouw hart kruipt. Het gevoel dat jou toelaat om extra oplettend te zijn. Een donkere wolk die alle zintuigen op scherp stelt. De dood.
Op het andere rijvak, tegen een witte auto. Ducatti was de naam en haar man lag iets verder. Vreemde kronkels maken onze lichamen toch, als de ziel van huis is, op weg naar een betere wereld. Het besef en de angst, doodsangst in zijn puurste vorm.
Ik hoop dat ik erbij mag zijn. Dat ik zijn hand mag vasthouden, mijn woorden kan toefluisteren.

De kraan werkt goed vandaag. Het is rustgevend om water op zo’n manier te horen verdwijnen in dat donkere gat. Soms beeld ik mij in dat ik ‘Luke’ ben, op de rand van de plank sta en met mijn Jedi-powers het witte, porseleinen koninkrijk verover. Meestal val ik van mijn plank en word ik meegesleurd door het krachtige water dat onverstoorbaar het gapende gat voedt.



Als ik wakker word en merk dat het al lang na de middag is dan vraag ik mij zelden af hoe het komt. Meestal sta ik dan enkel stil bij het bed dat toch zo warm aanvoelt. Een bed dat uitnodigt om nog iets langer te blijven liggen. Meestal masturbeer ik ook voor ik opsta. Het is pas daarna dat ik mij die vraag stel.
Dat is best wel vreemd. Ik heb geen moeite om alleen het bed in te kruipen. Ik kan best alleen wakker worden. Maar alleen seksen, zonder een helpende hand, is o zo droevig. Dat is misschien de reden waarom het minder vaak gebeurt de laatste tijd. Gisteren heb ik het wel nog gedaan. Ook nu, terwijl ik hier lig te staren, heb ik zin. Het komt allemaal door haar denk ik. Gisteren beeldde ik mij haar in terwijl ik langzaam rukte. Vroeger was ik altijd van mening dat het ongeluk zou brengen wanneer ik mij masturbeerde met een vrouw in gedachten waarop ik verliefd ben. Dan dacht ik meestal dat ze enkel daarom niet verliefd zou worden op mij. Alsof ze dan aan mijn ogen kon merken dat ik ze al ‘verkracht’ had in mijn dromen.

Nu, waar maak ik mij eigenlijk zorgen over? Het is bijna twee uur, tijd om op te staan. En ergens blijft er een klein stemmetje vertellen: “Karel, je bent niet verliefd op haar.”

Mijn gsm ligt op de keukentafel en vertelt mij dat ik andermaal een oproep gemist heb. Waarschijnlijk wel opnieuw één of ander interim kantoor dat vraagt waarom ik niet ben komen opdagen.

14:46 Gepost door Grijs in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schaduwboek |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.