01-09-06

Hoofdstuk II - Deel IV - Dag 1


Het derde blad was zwart en had een dunne plastic folie die het papier moest beschermen. Ik was in de war, want waarom zag ik op het tweede blad geen zwart hart? Het was best grappig om te merken dat zij in mij alle logica had doen verdwijnen. Toen ze mij het geheim vertelde wist ik het zeker, deze vrouw was gevaarlijk. Dat was ze zeker en vast.
"Welke betekenis schuilt hierachter?" Het was voor het eerst dat ik ook aandacht besteedde aan de vriendinnen die aandachtig naar onze conversatie luisterden. Zij was werkelijk de enige besefte ik toen, de anderen doen er niet toe. Ook al is haar vriendin niet de minste, haar ogen kan zij niet overtreffen. Ik heb het toen nog ontkend, maar ik was verliefd op deze vrouw. Zonder enige reden, zonder haar ook maar te kennen. Zij was als een waterval op een zomerse dag die eindelijk verfrissing brengt na het harde zwoegen door de jungle.
"Het is roet." Erg zacht, broos en breekbaar. Zo klonk het. "Als je het wegveegt komt er een kopie van 'De schreeuw' tevoorschijn. Het verklaart de angst op het vorige blad, het verklaart de angst in mij ..." Het bleef stil. Een ongekende angst nam mijn hart in en kneep erg zachtjes.
Ik kwam op adem maar de droeve blik in haar ogen was als een donderslag. Hoe kwam het dat deze ogen zo triest stonden? Wat is haar geheim? Gevaarlijk en mysterieus...
Jongen, begin er niet aan. Dat dacht ik bij mijzelf. Maar zoals ik al had verteld. Alle logica was al lang verdwenen.

In de hoop dat ik opnieuw wat vuur zou zien sloeg ik vlug de bladzijde om. Op de rand van het vierde blad was een grote boom in reliëfvorm gedrukt. Een sneeuwlandschap. Een opkomende zon.
"Dit is het keerpunt?", vroeg ik, "De opkomende zon die de sneeuw doet smelten, het groen doet groeien?"
Nog steeds die droeve blik in haar ogen die mij bestudeerden. "Neen, dat is het niet. Het is een brand die de horizon kleurt. Het roet dat het landschap bedekt met een rouwende mantel."
Ik werd er stil van. Je kon als je even bezit mocht nemen van mijn lichaam, op dat moment enkel nog mijn hart horen bonken. Alle functies uit, ik in stilte naast haar. Midden in Gent.
Het vijfde blad was leeg op twee zinnen na.

Dood vormt het roet op mijn longen. Leven is de rijkdom die mijn longen voedt.

Ik moet erg stil geweest zijn. Ik herinner mij zelfs niet of ik nog woorden vormde. Wat ik wel weet is dat mijn vriend naast mij zomaar sprak: "Karel is schrijver."

16:55 Gepost door Grijs in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schaduwboek |  Facebook |

Commentaren

eindelijk,... eindelijk is een blog waarin de schrijfstijl eens iets origineler is. dit is eentje waar ik nog op ga terugkomen

Gepost door: soulexporter | 08-09-06

De commentaren zijn gesloten.