23-08-06

Hoofdstuk II - Deel III - Dag 1


Een gouden vlinder streelde haar haren en landde toen op haar rechterschouder. Terwijl zijn vleugels bewogen liet hij een kleine, onzichtbare regenboog achter. Ondanks het vreemde voorval bleef ik echter bij de pinken en antwoordde op haar vraag.
"Ik moet lachen omdat ik het een mooie gedachte vind. En goed besef dat ik ook met zulke intenties heb rondgelopen."
Terwijl ik het zei onderzocht ik haar donkergroene ogen. Ze leek wel een elfje, enkel de vleugeltjes ontbraken nog. 'Wat ben je mooi', dacht ik bij mezelf.
Even keek ze mij aan en toen verdween ze in haar tas. Na enkele minuten rommelig zoeken haalde ze een klein boekje boven.
"Kijk!", zei ze, "Dit is mijn eindwerk en dit is wat ik later wil doen."

Het boekje had een rode kaft die erg zacht aanvoelde. Vier kleine ringen op het uiteinde van de kaft zorgden er voor dat alle blaadjes mooi op hun plaats bleven. In het midden stond een kindertekening. Daaronder, in dikke kinderletters, 'LEVEN'. Ik keek haar aan, zij glimlachte, en opende dan het boekje.
Vijf bladzijden. Meer was het niet. Op de eerste bladzijde vond ik foto's terug. Een arm, een been, een deel van een hoofd. Haar, handen, voeten... Maar ook een blote borst en wat schaamhaar. Foto's kriskras door elkaar.
"Ben jij dat?", vroeg ik. En ze knikte instemmend.
De tweede pagina was op een paar woorden na volkomen leeg. In het midden was een hart uitgesneden, maar dat viel bijna niet op. De woorden die er stonden waren anders.
"Ik zou verwachten dat je hier iets schrijft als liefde, of houden van... waarom schrijf je angst neer?"
Vraag mij niet waarom, maar toen had ik moeten stilstaan. Toen had ik op een pauzeknop moeten drukken om alles en iedereen rond haar te observeren. Dat ik dat toen niet gedaan heb, daar heb ik nog steeds spijt van.
"Angst is nadrukkelijker.", en ze bleef mij diep in de ogen kijken toen ze het zei.

Ik slikte even.
"Ik hou van vrouwen zoals jij."
Meer niet, meer was ook niet nodig. Mijn mond, mijn handen, mijn armen en ogen. Meer was er niet nodig dan datgene wat ik daar kortstondig liet schijnen. Een vrouw die een muur laat exploderen, zo hevig dat je even de weg naar huis vergeet, zo zijn er niet veel.

13:01 Gepost door Grijs in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: schaduwboek |  Facebook |

Commentaren

* ben hier terecht gekomen dankzij een linkje op één van mijn favoriete blogjes *bruis*
we zijn met veel, maar...
zoals jij schrijft zijn er niet veel.

Gepost door: tint | 26-08-06

De commentaren zijn gesloten.